Na bijna 26 jaar neemt Gertruud Duijn afscheid van Vroom en gaat ze vervroegd van haar pensioen genieten. Ze zag het bedrijf groeien, het werk veranderen en de regels toenemen. Maar wat altijd bleef, was het contact met mensen. ‘Het heeft hier altijd als een warm bad gevoeld’, zegt ze, terugkijkend op haar loopbaan.
Toen Gertruud bijna 26 jaar geleden bij Vroom begon, had ze niet gedacht dat ze zo lang zou blijven. ‘Ik had daarvoor verschillende banen in verschillende richtingen gehad en begon hier op de urenadministratie’, vertelt ze. ‘Wim Vrolijk combineerde ICT, administratie én personeelszaken en kon wel wat hulp gebruiken. Zo ben ik er eigenlijk ingerold.’ De overdracht ging op de werkwijze die Vroom kenmerkt: praktisch en direct. ‘We zijn een avond samen op kantoor gaan zitten, we hebben alles doorgenomen en ik ging gewoon aan de slag. In die beginjaren deed ik alles wat nodig was. Functies liepen in elkaar over en niemand keek daar raar van op. Juist die vrijheid sprak me aan. Ik kreeg ruimte om dingen op mijn eigen manier uit te zoeken en uit te voeren. Dat paste bij mij en bij Vroom in die tijd. Ik merkte dat ik het leuk vond om me vast te bijten in de vragen van mensen. Waar heeft iemand recht op, hoe zit het precies in elkaar? Daar haalde ik plezier uit. Ik vond het personeelswerk gelijk zó leuk, dat ik niet meer weg ben gegaan.’
Tekst gaat verder onder de foto´s.
Meegroeien
Wat begon als een bescheiden HR-rol, groeide in de jaren daarna flink. ‘Ik leerde het vak stap voor stap. Als er iets nieuws bij kwam, dook ik erin. Vooral de hoeveelheid regels en verplichtingen veranderden sterk. Vroeger ging het vooral om PAGO’s (Periodiek Arbeidsgezondheidskundig Onderzoek) voor machinisten. Nu zijn er jaarlijkse keuringen voor bijna iedereen, bestaande uit PAGO’s of duurzame inzetbaarheidsanalyses (DIA’s) gecombineerd met een bodemsaneringskeuring. Dat bestond 25 jaar geleden gewoon nog niet. Dat betekent dat we nu echt vooruit moeten plannen, rekening houdend met leeftijden, functies en wettelijke verplichtingen. Het is echt een puzzel. Je kunt dat er niet meer even bij doen, want het vraagt aandacht, structuur en iemand die het overzicht bewaard.’ De organisatie werd groter en professioneler. ‘Je wordt niet zomaar meer aangenomen als machinist. Er wordt gekeken naar papieren, ervaring en ambities. De juiste werving en selectie, kritisch waar het moet en flexibel waar het kan, vraagt ook meer van onze afdeling.’
Leren naast het werk
Om sterker te staan in haar rol, volgde Gertruud in 2003 een HR-opleiding bij Hogeschool InHolland. ‘Dat was pittig’, blikt ze terug. ‘Ik werkte vier dagen in de week, had een huishouden met twee puberende kinderen en zat ’s avonds weer in de schoolbanken met daarbij een studielast van vijftien uur per week. Toch kijk ik er met voldoening op terug. Het gaf me houvast. Ik wist beter waar ik het over had en daardoor stond ik steviger in mijn schoenen. Ik ben heel blij dat ik die opleiding gedaan heb.’ Die ontwikkeling typeert haar loopbaan bij Vroom. Zoals Gertruud het zelf omschrijft: ‘Ik groeide mee met het bedrijf, niet alleen in kennis maar ook in verantwoordelijkheid.’
Samenwerken en sparren
De komst van haar eerste HR-collega Corali betekende een belangrijke verandering. ‘Het werd gewoon te veel om alleen te doen. Door haar komst konden we werk verdelen, overleggen en elkaar vervangen. Tot op mijn laatste werkdag hebben we enorm fijn samengewerkt. Later kwam er ook een manager bij onze afdeling. Ook dat was prettig, zo konden wij het inhoudelijke werk doen en was er iemand die de regie hield en het inhoudelijke overleg met de directie voerde. Inmiddels is de afdeling gegroeid naar vier medewerkers en ik heb de samenwerking altijd als hecht en positief ervaren. Tijdens ons maandagochtendoverleg bespraken we alle zaken en wisten we van elkaar wat er speelde. Dat gaf overzicht en rust.’
Mensen centraal
Wat haar werk vooral mooi maakt, is het contact met alle mensen op de werkvloer. ‘Ze wisten me altijd goed te vinden met al hun vragen. Of het nu ging om verlof of minder werken richting de pensioengerechtigde leeftijd. Ik vond het altijd leuk om alle mogelijkheden voor ze uit te zoeken en vond het belangrijk om de mensen met respect te behandelen en zo goed mogelijk antwoord op de vraag te geven. Als iemand liet blijken blij te zijn met alle hulp, gaf dat echt voldoening. Daar deed ik het voor. De omgang met mensen vond ik het meest waardevol.’
Veranderingen op de werkvloer
Ook de arbeidsmarkt veranderde. ‘Vroeger kwamen jongens uit de omgeving gewoon binnenlopen om te vragen of er werk was’, herinnert Gertruud zich. ‘Nu moet je mensen actief benaderen en gaat bijna alles via online kanalen. De hele branche heeft dezelfde uitdaging om goede medewerkers te vinden. Het werk in onze sector is zwaar en vraagt inzet. Ik heb altijd veel bewondering gehad voor onze medewerkers op de bouw: die vroeg opstaan, werken in weer en wind en fysiek zwaar werk leveren.’
Overdracht
Met haar vertrek verdwijnt gelukkig geen 26 jaar kennis en kunde. ‘Ik heb handleidingen geschreven en processen vastgelegd’, zegt Gertruud. ‘En natuurlijk is veel van mijn kennis al gedeeld met collega’s. Mochten ze echt vastlopen dan mogen ze me voorlopig nog wel bellen. Dat ik nu eerder stop heeft ook niets met mijn werkplezier te maken, maar ik merk wel dat mijn energie minder is geworden. Dan is het goed om te zeggen: het is mooi geweest. Mijn man is al met pensioen en we hebben een actief leven. Ik wandel veel, we trekken er graag op uit om in het hele land knooppuntenroutes te fietsen en ik start binnenkort met e-gym. Niet voor mijn conditie, dat zit wel goed, maar wel om mijn spierkracht te versterken. Daarnaast lees ik veel en ik pas bij mijn ene dochter al jaren op. Mijn andere dochter verwacht in maart haar tweede kindje. Ook daar wil ik graag een handje helpen.’
Met trots terugkijken
Gertruud heeft Vroom altijd een bijzonder bedrijf gevonden. ‘Ik heb ook met de vorige generatie van de familie Vroom gewerkt en door de familie is het bedrijf geworden wat het nu is. Ook in moeilijke tijden hebben ze het hoofd boven water gehouden en doorgezet. Daar heb ik veel respect voor. Natuurlijk is mijn afscheid dubbel. Aan de ene kant is het goed zo. Ik luister naar mijn lijf en neem bewust vóór mijn pensioenleeftijd al de ruimte om het rustiger aan te doen. Aan de andere kant laat ik iets achter, want Vroom is veel meer geweest dan alleen werk. Ik kijk terug op een hele mooie periode met fijne collega’s, veel vertrouwen en werk dat er toe deed.’
